به نام خداوند من...
 
 تو افسون همان افسانه ی دوردستی که خاطرات کودکی ام از تو مالا مال است ...

و آرامش همان نگاهی که هراس را دزدانه ازچشمانم می گیرد ...

و نجابت دستی که بهانه اش را می گیرم !

اینجا روز های نداشتنت را فال حافظ می گیرم و همیشه این غزل می آید:

خوش است خلوت اگر یار یار من باشد               نه من بسوزم و او شمع انجمن باشد 

.......................................................................................................................

اینجا

پای بند نقطه ی انجمادم

گناهانم نگه ام داشته اند ضمیمه پرونده !

..........................................................................................................................

پ.ن: یه نفر هم نمی آد باهم بریم تو کما !

والا !

روح سرگردان بشیم

حال می ده نه؟